Afgestudeerd aan de Universiteit van Viterbo!
Vanmiddag heb ik mijn diploma Italiaans aan de Universita di Viterbo gekregen. Voor maar liefst 10 gevolgde lesuren!
Bij binnenkomst staat er een grote tafel met limonade en chips klaar voor alle diploma ontvangers. Achter dezelfde tafel zitten 7 medewerkers van de Universiteit. Zij zijn druk bezig met de diploma`s. Deze moeten nog ingevuld worden met de naam, data en gevolgde studierichting. Bij iedere genodigde die binnenkomt, ontstaat er overleg. Wie is diegene ook alweer, welke cursus volgde hij of zij? Hoeveel uur ? etc.
Menig geen moet naar voren komen om zijn of haar naam op te schrijven, zodat deze goed op het diploma komt. Een bijzonder systeem. Vanuit de inschrijfformulieren moeten alle gegevens toch bekent zijn zou je denken!
Wanneer iedereen binnen is babbelen en discussiëren de medewerkers er onderling nog een kleien half uurtje lustig op los. Wij wachten en ik ben benieuwd wat er gaat gebeuren.
Dan opent de presidente van de Universiteit de middag en heet ons hartelijk welkom. Ze is trots op ons, evenals haar 6 collega`s. Wanneer haar toesprak is afgelopen, geeft ze het woord aan de secretaresse van de universiteit, vervolgens de websitebouwer en de cursusontwikkelaar, de drie docenten sluiten af met ieder ook een toespraak. Ze vallen in herhaling en halen elkaars toespraak aan. Dit nemen we op de kop toe. We klappen wat af.
Eindelijk is het tijd voor de diploma uitreiking. Mijn naam wordt als eerste voorgelezen. Onder daverend applaus van mijn medestudenten en complimenten van het personeel van de universiteit krijg ik mijn diploma. Bravi, Bravi.
Sandra mijn insegnante (lerares) vindt dat ik grote vorderingen heb gemaakt en ze verteld zeer trots op mij te zijn, weer applaus. Nog nooit van mijn leven en waarschijnlijk gebeurt het ook nooit meer heb ik zoveel applaus en lofuitingen gekregen voor een diploma met een investering van 10 uur. Ik laat het me wel gevallen.
Door de drukte van het uitschrijven van de diploma`s en de daar bijbehorende discussie zijn de zeven afgevaardigden van de universiteit een aantal van mijn studiegenoten vergeten. De harde werksters van mijn groep met maar liefst 200 lesuren, krijgen geen applaus, geen persoonlijke toespraak en lovende woorden. Zij krijgen wanneer iedereen al zit te nippen aan zijn glaasje sap of water hun diploma. Mijn Engelse vriendinnen Sharon en Andrea behoren tot de vergeten groep. Zij kunnen er hartelijk om lachen, evenals ik. Volgens hen is het The Italian Way of Living en daar moet je, je niet druk om maken. Ik sluit me bij hen aan. Viva Italia en alles komt uiteindelijk goed.
Filed by Mariet at July 6th, 2010 under Uncategorized