Navigation | Groetjes van Mariet
July 6, 2010
Dinsdag 29 juni. Afscheid
Morgen ga ik een paar dagen naar Nederland. Ik neem afscheid van “mijn Bolsena” en hoe raar ook, ik voel me melancholiek. Ik hou van The Italian way of living, zoals onze Engelse vrienden zo mooi zeggen. De dorpsbewoners, de natuur, cultuur, het prachtige meer en ons huis met prachtige binnentuin.
We nemen op het terras aan het water een cappuccino, terwijl de zon ondergaat boven de heuvels rondom de Monte Amiata. Eenzame vissersbootjes op het water en de televisie op de achtergrond verslaat de wedstrijd Spanje Portugal.
Ik ben me bewust wat een rijkdom het is, om een gedeelte van het jaar hier ons werk te doen, deel te nemen aan het sociale leven in een prachtige vredige omgeving, die me keer op keer raakt.
Terug in onze tuin, speelt Gert onder de bananenboom nog wat gitaar. We drinken een wijntje en ik voel me zielsgelukkig dat ik hier ben en verdrietig dat ik een paar dagen niet deel neem aan het leven in Bolsena/Italië. Dat ik het ritme, de geur en de sfeer zal missen, maar niet voor lang, want zondag ben ik er weer
Filed by Mariet at July 6th, 2010 under Uncategorized
No comments on this post yet
We worden in the house of culture ontvangen door Marcello, art director van Camaver Kunsthaus. Onze vriend, docent schilderen en beeldend kunstenaar John Ligtenberg heeft 4 van schilderijen op de expositie hangen. Onze vrienden en mede Italië ondernemers/gangers Mieke en Frits zijn er ook. Zowel john als wij ontvangen het eerst geschreven boek van Mieke over Italië. Una bella Figura. Voor dit boek ben ik met Mieke en Frits een dag op pad geweest om foto`s te maken
In het boek is een hoofdstuk gewijd aan de Etrusken
Filed by Mariet at July 6th, 2010 under Uncategorized
No comments on this post yet
Donderdag 24 juni
Terwijl Nederland, Kameroen verslaat zit ik met mijn “klasgenoten van de Universiteit van Viterbo” aan een grote tafel in de pizzeria Il Castello.
Onze kleine groep van lerende stranieri is uitgebreid met luid converserende studenten van de richting geologie en Italianen die de moed hebben opgepakt om Engels te gaan studeren. Ook onze docenten zijn van de partij evenals de presidente van de Universiteit.
De menukaarten worden rond gedeeld en we maken onze keuze: pizza, pizza of ehh pizza. Mijn lijf snakt naar een heerlijke verse salade of andere verse groenten. Maar vanavond nog even niet.
Vlakbij onze tafel vindt er een heftige discussie plaats onder het personeel van de pizzeria. Onderwijl babbelen wij er vrolijk op los en maken onze pizza keuze. Una pizza vegetariana voor mij met een lekker rode wijn en un mezzo litero Aqua frizante. Ik heb mijn keuze gemaakt! Laten ze de bestelling maar op komen nemen.
Het personeel heeft de discussie gestaakt. In plaats van de bestelling opnemen, komt er een ober met een stapel borden uit de keuken welke hij uitdeelt aan ons! Menukaarten worden opgehaald. De keuken is tot de conclusie gekomen dat er geen 25 pizza`s tegelijk kunnen worden gemaakt. Dus geen eigen pizzakeuze, maar we krijgen diverse pizza`s voorgeschoteld.
Waar eerst de consternatie onder het personeel was, is deze nu met name aan ons gedeelte van de tafel. Wij geëmigreerde, ondernemende, innovatieve stranieri (Belgen, Duitsers, Engelsen, Zwitsers en Nederlandse) vinden dit maar niets. Wij willen zelf onze keuze bepalen. Volgend jaar niet weer, is al snel de conclusie van mijn tafelgenoten. Deze conclusie gaat mij te ver en ik besluit om even naar de voetbal te gaan kijken.
Onze Engelse en geologie sturende Italiaanse tafelgenoten snappen niet waar onze groep zich druk over maakt. Het eten is toch goed, evenals het gezelschap!
Ze hebben gelijk.
Filed by Mariet at July 6th, 2010 under Uncategorized
No comments on this post yet
Vanmiddag heb ik mijn diploma Italiaans aan de Universita di Viterbo gekregen. Voor maar liefst 10 gevolgde lesuren!
Bij binnenkomst staat er een grote tafel met limonade en chips klaar voor alle diploma ontvangers. Achter dezelfde tafel zitten 7 medewerkers van de Universiteit. Zij zijn druk bezig met de diploma`s. Deze moeten nog ingevuld worden met de naam, data en gevolgde studierichting. Bij iedere genodigde die binnenkomt, ontstaat er overleg. Wie is diegene ook alweer, welke cursus volgde hij of zij? Hoeveel uur ? etc.
Menig geen moet naar voren komen om zijn of haar naam op te schrijven, zodat deze goed op het diploma komt. Een bijzonder systeem. Vanuit de inschrijfformulieren moeten alle gegevens toch bekent zijn zou je denken!
Wanneer iedereen binnen is babbelen en discussiëren de medewerkers er onderling nog een kleien half uurtje lustig op los. Wij wachten en ik ben benieuwd wat er gaat gebeuren.
Dan opent de presidente van de Universiteit de middag en heet ons hartelijk welkom. Ze is trots op ons, evenals haar 6 collega`s. Wanneer haar toesprak is afgelopen, geeft ze het woord aan de secretaresse van de universiteit, vervolgens de websitebouwer en de cursusontwikkelaar, de drie docenten sluiten af met ieder ook een toespraak. Ze vallen in herhaling en halen elkaars toespraak aan. Dit nemen we op de kop toe. We klappen wat af.
Eindelijk is het tijd voor de diploma uitreiking. Mijn naam wordt als eerste voorgelezen. Onder daverend applaus van mijn medestudenten en complimenten van het personeel van de universiteit krijg ik mijn diploma. Bravi, Bravi.
Sandra mijn insegnante (lerares) vindt dat ik grote vorderingen heb gemaakt en ze verteld zeer trots op mij te zijn, weer applaus. Nog nooit van mijn leven en waarschijnlijk gebeurt het ook nooit meer heb ik zoveel applaus en lofuitingen gekregen voor een diploma met een investering van 10 uur. Ik laat het me wel gevallen.
Door de drukte van het uitschrijven van de diploma`s en de daar bijbehorende discussie zijn de zeven afgevaardigden van de universiteit een aantal van mijn studiegenoten vergeten. De harde werksters van mijn groep met maar liefst 200 lesuren, krijgen geen applaus, geen persoonlijke toespraak en lovende woorden. Zij krijgen wanneer iedereen al zit te nippen aan zijn glaasje sap of water hun diploma. Mijn Engelse vriendinnen Sharon en Andrea behoren tot de vergeten groep. Zij kunnen er hartelijk om lachen, evenals ik. Volgens hen is het The Italian Way of Living en daar moet je, je niet druk om maken. Ik sluit me bij hen aan. Viva Italia en alles komt uiteindelijk goed.
Filed by Mariet at July 6th, 2010 under Uncategorized
No comments on this post yet
June 29, 2010
Samen met mijn Italiaanse vriendinnen Daniella en haar zus Sandra ga ik naar een concert van Antonello Venditi in Vasanello. Hoewel ik nog nooit heb gehoord van Antonello Venditi, is hij in Italië zeer beroemd. We moeten ons haasten, omdat het concert een dag eerder is dan men had gedacht. Wanneer we achter dit voldongen feit komen is het eigenlijk al te laat om op tijd te zijn
Geen slowfood vanavond maar een snelle pizza. Geen tijd om andere kleren aan te trekken, haren te kamen, tanden te poetsen, etc. We moeten gaan, willen we het concert mee gaan maken.
Vasanello is een klein plaatsje op een heuvel gelegen, tussen Viterbo en Orte, een klein uurtje rijden van Bolsena.
We zijn er snel, echter er zijn meer concertgangers. We moeten de auto in een weiland op een half uurtje lopen zetten van het dorp. Net als vorige jaar bij het concert van Depeche Mode in Rome, zijn er geen mensen die het parkeren regelen. Dus chaos.
We vinden echter een mooi plekje voor de auto en gaan al babbelend over de smalle locale weg heuvelopwaarts naar het concert.
We komen aan op het centrale plein (Piazza) van Vasanello, alwaar een gigantisch podium staat. Het dorp heeft flink uitgepakt met het concert, € 60.000,- wordt er gefluisterd.
De sfeer is goed en er wordt volop meegezongen. Daniella en Sandra “loves” the romantic music van Antonello. De band speelt en zingt goed, maar qua stijl veroveren ze niet mijn Hollandse hart. Na vier nummers stopt de muziek. Zonder aankondiging van het laatste nummer, of bedankje van Antonello himselfs. Aangezien niemand roept: “we want more”, of “altra, altra”, besluit ik dat te doen. We hebben zoveel energie gestoken in het komen naar dit concert, dat ik nog wel wat nummers wil horen. Maar, ondanks mijn verwoede pogingen komt Antonello niet terug.
Het publiek neemt een drankje of koopt een nootje en gaat rustig haar verdere gang. Net als in Rome, na het concert van Depeche Mode ben ik verbaasd over de relaxedheid, waarop Italianen dergelijk activiteiten ondergaan.
We verlaten het dorp en algauw lopen we langs een enorme opstopping van auto`s, die allemaal dezelfde locale weg de heuvel af moeten. Auto`s dwars over de weg, die proberen te keren. Geparkeerde wagens die de doorgaande weg versperren, concertgangers die een praatje met elkaar maken midden op de weg, zodat er niemand langs kan en ook nu geen verkeersregelaars. Ze zitten er allemaal niet mee, de Italianen, ze zijn een avondje uit en daar hoort ook de opstopping bij.
Later horen we dat het concert zo raar stopte, omdat de priester van het dorp was overleden en ik maar roepen: “’We want more”
Filed by Mariet at June 29th, 2010 under Uncategorized
No comments on this post yet
June 18, 2010
Afspraken maken in Bolsena.
Het leven waar je afspreekt niets af te spreken. Hier in Bolsena maak je geen afspraken voor morgen of de rest van de week. Morgen is blanco. Je wordt uitgenodigd als het moment daar is. De dag komt zoals die komt en dan opeens zit je bij de inauguratie van de nieuwe burgemeester van Gradoli of je maakt kennis met de oom of moeder van een vriendin en neem je plaats aan een lunchtafel vol andere Italiaanse gasten.
Op onze vraag eind april aan een olijfboer in Bolsena, of het mogelijk is dat klanten van ons in november kunnen helpen olijven plukken, kijkt hij mij verbaasd aan…..mah Maria “ik ben net begonnen met het zaaiseizoen”!
Filed by Mariet at June 18th, 2010 under Uncategorized
No comments on this post yet
Samen met Daniella ga ik op pad. Ik ga haar een van mijn favoriete plekken in de omgeving laten zien. Het dal van de Fiora, met kluizenaarsgrot en kerkje, naast een prachtige waterval. Hier voel je dat er meer is tussen hemel en aarde. Wanneer je het dal bezoekt op het juiste tijdstip, dan schijnt de zon door een ronding boven de deuropening van het kerkje naar binnen. De zonnestralen laten dan de veelkleurige fresco`s op de wanden en met name het plafond zien. Bloemen, fallussen en andere sprankelende figuurtjes. In het kerkje staat een altaar en er zijn twaalf zetels van de apostelen. De bijbehorende fresco`s van de apostelen zijn uitgehakt en naar een museum in de buurt overgebracht. Naast het kerkje is een woonruimte.
Filed by Mariet at June 18th, 2010 under Uncategorized
No comments on this post yet
Al EEN Paar Jaar Ligt ER EEN Alle Onderdelen van ontdane zeilboot BIJ de camping. Niemand Weet WIE van de boot is. Vreemd, MAAR WIJ geïnspireerd raken ….
Wijnproeverijen en picknicken organiseren VOOR Onze gasten op de boot. Vanaf “Onze” boot Midden op Het Meer de Verschillende vuurwerkspektakels Bekijken, welke steevast gehouden ter afsluiting van Worden Feestdagen in de diverse plaatsjes Rondom Het Meer.
Afgelopen winter heeft Gert via E.bay in Nederland EEN Elektrische motor gekocht, nu Nog EEN accu, Wat een leuke kussentjes en Klaar is de boot.
Echter BIJ Aankomst in Bolsena, Onze boot blijkt opeens EEN eigenaar te Hebben.
Daar zitten we Dan ontmoet our Elektrische buitenboord motor en Gezellige gekleurde kussentjes, Zonder boot.
Fernando weet echter EEN boot te liggen Voor EN Italiaanse habbekrats.
We Gaan voldaan zoom Op Pad en Komen BIJ EEN tweedehands Zaak in Marta, EEN vissersdorpje Aan Het Meer. De eigenaar is Oud en Van boven TOT tiener getatoeëerd. HIJ woont Samen voldaan zijn hond in de caravan BIJ EEN al zijn spullen. We Komen TOT EEN Goede deal en Spreken af DAT de boot Naar de camping wordt gebracht. De oude man brengt de boot zoals afgesproken, MAAR HIJ is echter de zitplanken Onderweg van de boot VerLoren. We Gaan Samen op Zoek, MAAR kunnen de zitplanken nergens terug Vinden. Nu Hebben we EEN boot, EEN motor, kussentjes, MAAR OM Geen Planken op te zitten. Lossen we OOK op!
Filed by Mariet at June 18th, 2010 under Uncategorized
No comments on this post yet
Voor de wandelweek moet ik er vroeg op uit om boodschappen te kopen, voor een lekker vers ontbijt voor onze wandelgasten. In ons personenbusje ga ik op weg naar de Spar in Gradoli. Het is druk onderweg met allemaal kleine Ape (driewielers). Ze zijn op weg naar de Spar, om hun producten van de dag te verkopen. Vers van het land geplukt bij het ochtendgloren. Fragole (aardbeien) voor € 0,79 per bak, wilde asperges een met plasticdraad bij elkaar gebonden bos voor maar een € 1,-, zucchine fiori, de bloemen van de courget voor een heerlijke lunch of avondmaal als we moe en voldaan terug zijn, van een wandeling door het prachtige Italiaanse landschap
Filed by Mariet at June 18th, 2010 under Uncategorized
No comments on this post yet
April 29, 2010
We hebben met Fernando en Suzanne het nieuwe seizoen doorgesproken, heerlijk op het terras van een pizzeria aan het meer. We zijn vanaf Bolsena, door de heuvels en langs het meer naar camping Tre Gradini gefietst in ongeveer 2 uur. Moe en voldaan bespreken we il pranzo ( de lunch) diverse cultuur verschillen, gewoontes en lachen we om de gekke situaties van afgelopen seizoen. Taal brengt vaak lachwekkende situaties met zich mee en zo ook vanmiddag.
Bij vertrek van de pizzeria komen we Lorenzo tegen. De begroeting is allerhartelijkst. Lorenzo heeft een boot op camping Tre Gradini en Gert vraagt i.p.v. hoe groot zijn boot (Barga) is en hoeveel mensen er in kunnen, hoe groot zijn schoen (scarpa) is en hoeveel mensen erin mee kunnen? Lorenzo kijkt wat peinzend naar zijn schoenen en zegt dat hij grote voeten heeft, maar niet denkt dat er meer mensen in zijn schoenen mee kunnen.
Filed by Mariet at April 29th, 2010 under Uncategorized
No comments on this post yet